Janë neglizhuar fëmijët tanë nga përkdheljet e buta dhe çastet e këndshme e të bukura me pretekst se jeta është e tillë (dinamike), neglizhencë prindore dhe shkaqe të tjera shoqërore të kësaj kohe… Mirëpo çdo çështje e tillë nuk e arsyeton harresën për simpatinë ndaj fëmijëve dhe kujdesin ndaj tyre… e në kënaqjen (plotësimin) e kujdesit ndaj tyre nëpër vende të tjera jashtë shtëpisë.
Dhe mirësjellja, mirëqenia, butësia janë nga nevojat primare të çdo njeriu, e posaçërisht ato janë më të qarta dhe shprehura tek fëmijët dhe gratë.
Pra, për dhjetë minuta nëna apo babai kanë mundësi t’i tubojnë fëmijët e tyre në një tubim familjar të përbashkët ku do t’u rrëfejnë tregime të Pejgamberit, salall-llahu alejhi ve selem, shokëve të tij, All-llahu qoftë i kënaqur me ta… në këto tubime duhet të dominojë sjellja e butë, mirëqenia, të tregohen rrëfime të ndryshme, si dhe fjalë të ëmbla.
Ky është Pejgamberi, salall-llahu alejhi ve selem, zotëri, bir i Ademit dhe i Dërguar, ky ummet ka një përshkrim të shkëlqyeshëm dhe bukur për sjelljen ndaj të vegjëlve, lozjen me ta, si dhe futjen e lumturisë dhe gëzimit tek ta. Nga Xhabiri, radijallahu anhu, transmetohet se ka thënë: Ishim me Pejgamberin, salall-llahu alejhi ve selem, e na thirrën në një ushqim, e para nesh e pa Husejnin duke lozur në rrugë me fëmijët. Pejgamberi, salall-llahu alejhi ve selem, nxitoi dhe i doli atij përpara – e ne të gjithë shikonim – ia shtriu atij dorën dhe filloi të lozë me të dhe ta dëfrejë andej e këndej, duke e shtyrë të qeshë, derisa e mori atë, me njërën dorë e kapi për fëlqie (pjesa e poshtme e nofullës), ndërsa me tjetrën ndërmjet kokës dhe veshit të tij, pastaj e ofroi dhe e puthi, e pastaj tha: “Husejni është nga unë, e unë jam nga ai, All-llahu do ta do atë që e do ate, Hasani dhe Husejni, dy nipa nga nipërit (trashëguesit)”.
Marrë nga libri “Çka mund të bëni për 10-të minuta”
